Harmonija između teorije i prakse

Sažetak

Harmonija kao oblast u sistemu muzičke edukacije može se posmatrati s dva različita aspekta, teorijskog i praktičnog. Počev od začetnika savremene harmonije Gioseffa Zarlina i njegova djela Institutioni harmoniche (1558), preko kapitalnog djela Jean-Philippea Rameaua Traite de l’harmonie (1722), ona je i danas živa materija podložna različitim tumačenjima i teorijama. Svrha izučavanja harmonije na nivou srednjoškolskog i naprednijeg akademskog muzičkog obrazovanja jeste da se u potpunosti pronikne u smisao i cjelovitost ovog predmeta. To se može postići samo balansiranom povezanošću teorijskog učenja s praktičnim radom. Ovome je svakako potrebno pridodati naglasak i na njenu korelativnu i neodvojivu vezu s ostalim muzičko-teorijskim disciplinama. U tekstu je, vezano za ovu problematiku, dat akcenat na objavljenom priručniku Harmonija u praksi (2016) autora rada, koji rukovodeći se dugogodišnjim pedagoškim iskustvom ukazuje i metodički pronalazi najsvrsishodniju poveznicu između teorije i prakse u nastavi harmonije.